X
تبلیغات
ادب

ادب

اشنایی با وب

سهراب سپهری

   اول از همه نگاهی داریم به بیوگرافی سهراب سپهری :

     سهراب سپهری در سال ۱۳۰۷ درقم پا به جهان گذاشت.او از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران فارغ التحصیل شد.سپهری هم نقاش و هم شاعر بود.سالهایی از عمر خود را در هند و ژاپن گذراند.زندگی در خاور دور و آشنایی با عرفان بودایی در شعر و نقاشی او تاثیر بسیار گذاشت.مجموعه آثار او به نام"هشت کتاب" منتشر شده است.سپهری در سال ۱۳۵۹ در تهران درگذشت.

     زن زیبایی آمد لب رود   ☻

     آب را گل نکنیم   ☻

     روی زیبا دو برابر شده است  ☻

     شعر سهراب سپهری رنگارنگ است و خواننده را به افق های تازه می کشاند.آثار پُر است از صور خیال و تعبیرات بدیع ٬ که با وجود زیبایی ظاهری و تصویرهای بدیع و رنگارنگ ٬ در مجموع از جریان های زمان  به دور است.در اشعار او نقد و پیام اجتماعی کم رنگ است ٬ و در آن پراکندگی و ناهماهنگی تصاویر به چشم می خورد ٬ اما سهراب در اشعارش به طور کلی و در بعدی وسیع نگران انسان و سرنوشت اوست . سپهری روح شاعرانه و لطیفی داشت که برای هر چیز معنی و مفهوم خاص قائل بود . تخیل وی در اشیا باریک می شد و از آنها تصاویری زنده و حساس می ساخت . بدین علت است که اندیشه ها و تجربه های فکری و عاطفی او به حالتی دلپذیر در آمده است . سهراب سپهری دارای سبک ویژه ای است که میتوان او را بنیان گذار این شیوه دانست . در واقع میتوان گفت قابل توجه ترین اتفاق در عرصه شعر نو در سال ۱۳۳۲٬چرخش سهراب سپری از زبان نیمائی به زبان هوشنگ ایرانی است.اهمیت این اتفاق از آن جهت بود که در آن سال ها ٬متاثرترین از نیما فراوان بودند٬ولی کسی به زبان هوشنگ ایرانی و زیبایی شناسی او واقف نداشت.سپهری٬تنها شاعر متاثر از درک هوشنگ ایرانی بود که زبان او را تاحد چشمگیری تکامل بخشید و اگر این نبود یکی از ظریف ترین و پرظرفیت ترین دستاوردهای شعر نو٬نیمه کاره و ناقص میماند.شعر شپهری دارای تصویرهای شاعرانه و مضامین و مفاهیم عرفانی و فلسفی و غنائی است.سهراب شاعری بود غوطه ور در دنیای شاعرانه و هنرمندانه خویش که به همه چیز رنگ شعر می داد.همه اشیاء برای او معنویت داشتند٬در ژرفای هر چیزی فرو می رفت و به آن حیات معنوی می بخشید.گوئی برای او تمام ذرات عالم دارای روح و عاطفه و احساس بودند.زبان سپهری نیز زبانی لطیف و ویژه خود اوست.شعرش دارای تصاویر تازه ولی مبهم است و از این رو ساده و روشن نیست.خیالات ظریف و تصویر های زیبا  سراسر اشعار وی را در بر گرفته است.او البته همواره در راه تکامل خویش پیش رفته است و این نکته را از خلال شعرهای "هشت کتاب" او میتوان دریافت. سهراب در نقاشی نیز دستی داشت.در کل٬سهراب سپهری در شعر با زبان ساده و بسیار نزذیک به زبان محاوره انسانها را به نگریستن دقیق در طبیعت و نزدیک شدن و یکی شدن با آن دعوت می کند.او محیط خود و عصری را که در آن می زیست نمیپسندید و در جست و جوی عالمی بزرگتر و والاتر و برتر بود.

 

   و این هم چند بیتی از مجموعه ی شرق اندوه سهراب سپهری با نام " لب آب " :

 

     دیشب لب رود ، شیطان زمزمه داشت .

شب بود و چراغک بود .

شیطان ، تنها ، تک بود .

***

باد آمده بود ، باران زده بود : شب تر ، گل ها پرپر

بویی نه به راه

ناگاه

آینه ی رود ، نقش غمی بنمود : شیطان لب آب

خاک سیا در خاک

زمزمه ای می مرد ؛ بادی می رفت ، رازی می برد .

 

 هدی پیشوا     ☺ 

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 9:17 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

معلم

عارفان با عشق عارف مي شوند
بهترين مردم معلم مي شوند
عشق با عارف مکمل مي شود
هر که عاشق شد معلم مي شود 

عارفان علم عاشق میشوند
بهترین مردم معلم میشوند
عشق با دانش متمم میشود
هرکه عاشق شد معلم میشود
مقام معلم
                                                                                                                                          مي توان در سايه آموختن

گنج عشق جاودان اندوختن

اول از استاد، ياد آموختيم

پس، سويداي سواد آموختيم

از پدر گر قالب تن يافتيم

از معلم جان روشن يافتيم

اي معلم چون کنم توصيف تو

چون خدا مشکل توان تعريف تو

اي تو کشتي نجات روح ما

اي به طوفان جهالت نوح ما

يک پدر بخشنده آب و گل است

يک پدر روشنگر جان و دل است

ليک اگر پرسي کدامين برترين

آنکه دين آموزد و علم يقين

استاد شهریار

درس معلم

در کلاس روزگار
درسهای گونه گونه هست
درس دست یافتن به آب و نان
درس زیستن کنار این و آن
درس مهر
درس قهر
درس آشنا شدن
درس با سرشک غم ز هم جدا شدن
در کنار این معلمان و درسها
در کنار نمره های صفر و نمره های بیست
یک معلم بزرگ نیز
در تمام لحظه ها تمام عمر
در کلاس هست و در کلاس نیست
نام اوست : مرگ
و آنچه را که درس می دهد
زندگی است

فریدون مشیری

 

مائده بخشنده
ادامه مطلب
+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 6:47 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

نیایش لویی پاستور

الهی... مرا مدد كن تا دانش اندكم نه نردبانی باشد برای فزونی تكبر و  غرور، نه حلقه ای برای اسارت،

 نه دست مایه ای برای تجارت،بلكه گامی باشد برای تجلیل از تو و متعالی ساختن خود و دیگران.

مناجات لویی  پاستور

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 11:27 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

تصاویر شاعران

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 11:13 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

ـصاویر شاعران

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 11:11 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

 

                مناظره خسرو با فرهاد

نخستین بار گفتش کز کجائی

 

 

 

بگفت از دار ملک آشنائی

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند   بگفت انده خرند و جان فروشند
بگفتا جان فروشی در ادب نیست   بگفت از عشقبازان این عجب نیست
بگفت از دل شدی عاشق بدینسان؟   بگفت از دل تو می‌گوئی من از جان
بگفتا عشق شیرین بر تو چونست   بگفت از جان شیرینم فزونست
بگفتا هر شبش بینی چو مهتاب   بگفت آری چو خواب آید کجا خواب
بگفتا دل ز مهرش کی کنی پاک   بگفت آنگه که باشم خفته در خاک
بگفتا گر خرامی در سرایش   بگفت اندازم این سر زیر پایش
بگفتا گر کند چشم تو را ریش   بگفت این چشم دیگر دارمش پیش
بگفتا گر کسیش آرد فرا چنگ   بگفت آهن خورد ور خود بود سنگ
بگفتا گر نیابی سوی او راه   بگفت از دور شاید دید در ماه
بگفتا دوری از مه نیست در خور   بگفت آشفته از مه دور بهتر
بگفتا گر بخواهد هر چه داری   بگفت این از خدا خواهم به زاری
بگفتا گر به سر یابیش خوشنود   بگفت از گردن این وام افکنم زود

بگفتا دوستیش از طبع بگذار

 

مینا اشرفی پور

 

بگفت از دوستان ناید چنین کار

 

 


+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 9:29 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

-کدام گزینه بادیگرگزینه ها متفاوت است؟   

          الف) سهل وساده         ب) غم وغصّه           ج) سفروحضر          د) فرودونشیب

2- معنی کدام گزینه نادرست است؟    

        الف) خطّه : کشور         ب)فراغ: دوری        ج)مسند : مقام       د)موسم : هنگام

3-کدام گزینه بادیگرگزینه هاهم خانواده نیست؟     

       الف) سنخ         ب)منسوخ            ج) نسخه           د) نسخ 

4- دربیت«به یزدان چنین گفت کای دادگر/ تودادی مرا دانش وزورو فر»

 چندحرف اضافه وجود دارد؟

      الف)    دو           ب)      سه           ج)     چهار            د)    پنج

5-کدام گزینه یک کلمه ی دو املایی نیست؟  

                الف) جرئت          ب) هیئت             ج) صواب          د) مسئله

6-کدام آرایه ی ادبی دربیت « این دغل دوستان که می بینی /مگسانندگردشیرینی»

 وجود دارد؟

      الف) تشبیه               ب) ضرب المثل             ج) کنایه               د) هرسه مورد.        

7-حرف « روی »  دربیت« که کس درجهان پشت ایشان ندید/ برهنه یک انگشت ایشان ندید» کدام است؟

        الف) د     در ندید وندید                  ب)  ن     درایشان وایشان      

        ج)   ا      در  ایشان وایشان               د)   ت      در پشت وانگشت

8-همه ی  گزینه ها جز گزینه ی  .................... درست می باشند.

      الف)امثال وحکم ازدهخداست.               ب)سبزقبا، کلاغ سبز.        

     ج)زال  همان دستان است.                    د)نیرم همان پدر رستم است.

9- صفت کدام گزینه باتوجّه به موصوف مناسب نیست؟ 

         الف) نگاه عمیق          ب) چاله ی گود         ج) قد دراز          د) ستاره ی سرخ

10- صرف کدام فعل درست است؟

      الف) می روم، می رود، می روی،می روید، می روند، می رویم      

     ب) شنیدم، شنیدی، شنید ، شنیدیم، شنیدید، شنیدند

      ج)رفته ام ، رفته اید، رفته است، رفته ایم، رفته ای ، رفته اند      

      د)برسیم، برسی ، برسد، برسم ، برسید، برسند

11-نقش دستوری کلمات مشخّص شده درمصرع« باد  بهاری وزید ازطرف مرغزار  »  به ترتیب درکدام گزینه آمده است؟

             الف)نهاد ، مضاف الیه ، مسند                   ب)مسند ، نهاد ، مفعول           

            ج) نهاد ، صفت ، قید                                 د)نهاد ، صفت ، مضاف الیه

12- درکدام گزینه تشبیه بلیغ وجود دارد؟

            الف)مثل یک لبخندبازخواهم شد               ب) شهداخورشیدند        

         ج)آسمان مثل یک تبسّم شد                      د)  این درختانندهم چون خاکیان      

13- کلمه ی « چون » درصورتی حرف اضافه است که معنی .................... بدهد.

        الف) مانند                 ب)مثل                    ج) وقتی                     د) الف و ب.

14- کدام یک ازبزرگان ادبیّات ، بادیگران تأخّر زمانی دارد؟         

      الف)ابومنصورموفّق هروی            ب) خیّام            ج)عبیدزاکانی          د)احمدجام ژنده پیل

15-  فعل همه ی گزینه ها جز گزینه ی  ................. غیراسنادی است.

     الف) زتاریکی آن اژدهاشدبرون           ب)چون مه وخورشیدجوان مردباش

    ج)درنومیدی بسی امیداست                د)هرگل وبرگی که هست یادخدامی کند

16- بیت« گفت چشم تنگ دنیادار را / یاقناعت پرکندیاخاک گور» ازچندجمله

 تشکیل شده است؟

              الف)     دو            ب)   سه               ج)     چهار              د)       پنج

17- کدام گزینه نقش دستوری « علی(ع) » در مصرع« که علی بگذروازمامگذر » می باشد؟

         الف) قید             ب) منادا                ج)مفعول                        د) مسند

 

18- مفهوم کنایی «  سنگ به پامی خورد.» درکدام گزینه آمده است؟

        الف)باسنگ بازی می کند.                   ب) بر روی سنگ ایستاده است.

         ج) موردهجوم قرارمی گیرد.                د)به پای خودسنگ بسته است.

19- کدام گزینه باتوجّه به بیت

« شیوه ی نرگس ببین نزدبنفشه نشین/ سوسن رعناگزین زردشقایق بیار» درست است؟

         الف)بیت چهارجمله وچهارمفعول دارد.  

          ب) دربیت سه فعل امروآرایه ی تناسب وجود دارد.

          ج)دربیت چهاروابسته و چهارفعل امروجود دارد.         

           د) دربیت یک قید ودومفعول وجود دارد.

20-  شکل گرافیکی زیر درچه قالب شعری است؟       

          1      ـــــــــــ                       ـــــــــــ×

          2     ــــــــــ                          ـــــــــــ×

     الف) مثنوی                              ب) قطعه                                  

      ج)دوبیتی                                د) چهارپاره       

 

نازنین جعفری

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 9:4 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

خانه ی دوست کجاست؟در فلق بود که پرسیدسوار.

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت

 به تاریکی شن ها بخشید

وبه انگشت نشان داد سپیداری وگفت:

نرسیده به درخت،

کوچه باغی ست که از خواب خدا سبزتر است

ودر آن عشق به اندازه پرهای صداقت آبی ست.

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ سر به در می آرد،

پس بسمت گل تنهایی می پیچی،

دو قدم مانده به گل،

پای فواوره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

وترا ترسی شفاف فرا می گیرد.

در صمیمیت سیال فضا،خش خشی می شنوی:

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا،جوجه بردارد از لانه ی نور

واز او می پرسی

خانه ی دوست کجا ست

ساینا امینی

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 8:58 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

اهل كاشانم
روزگارم بد نيست.
تكه ناني دارم ، خرده هوشي، سر سوزن ذوقي.
مادري دارم ، بهتر از برگ درخت.
دوستاني ، بهتر از آب روان.

و خدايي كه در اين نزديكي است:
لاي اين شب بوها، پاي آن كاج بلند.
روي آگاهي آب، روي قانون گياه.

من مسلمانم.
قبله ام يك گل سرخ.
جانمازم چشمه، مهرم نور.
دشت سجاده من.
من وضو با تپش پنجره ها مي گيرم.
در نمازم جريان دارد ماه ، جريان دارد طيف.
سنگ از پشت نمازم پيداست:
همه ذرات نمازم متبلور شده است.
من نمازم را وقتي مي خوانم
كه اذانش را باد ، گفته باد سر گلدسته سرو.
من نمازم را پي "تكبيره الاحرام" علف مي خوانم،
پي "قد قامت" موج.

كعبه ام بر لب آب ،
كعبه ام زير اقاقي هاست.
كعبه ام مثل نسيم ، مي رود باغ به باغ ، مي رود شهر به شهر.

"حجر الاسود" من روشني باغچه است.

اهل كاشانم.
پيشه ام نقاشي است:
گاه گاهي قفسي مي سازم با رنگ ، مي فروشم به شما
تا به آواز شقايق كه در آن زنداني است
دل تنهايي تان تازه شود.
چه خيالي ، چه خيالي ، ... مي دانم
پرده ام بي جان است.
خوب مي دانم ، حوض نقاشي من بي ماهي است.

اهل كاشانم
نسبم شايد برسد
به گياهي در هند، به سفالينه اي از خاك "سيلك".
نسبم شايد، به زني فاحشه در شهر بخارا برسد.

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابي ،
پدرم پشت زمان ها مرده است.
پدرم وقتي مرد. آسمان آبي بود،
مادرم بي خبر از خواب پريد، خواهرم زيبا شد.
پدرم وقتي مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.
مرد بقال از من پرسيد : چند من خربزه مي خواهي ؟
من از او پرسيدم : دل خوش سيري چند؟

پدرم نقاشي مي كرد.
تار هم مي ساخت، تار هم مي زد.
خط خوبي هم داشت.

باغ ما در طرف سايه دانايي بود.
باغ ما جاي گره خوردن احساس و گياه،
باغ ما نقطه برخورد نگاه و قفس و آينه بود.
باغ ما شايد ، قوسي از دايره سبز سعادت بود.
ميوه كال خدا را آن روز ، مي جويدم در خواب.
آب بي فلسفه مي خوردم.
توت بي دانش مي چيدم.
تا اناري تركي برميداشت، دست فواره خواهش مي شد.
تا چلويي مي خواند، سينه از ذوق شنيدن مي سوخت.
گاه تنهايي، صورتش را به پس پنجره مي چسبانيد.
شوق مي آمد، دست در گردن حس مي انداخت.
فكر ،بازي مي كرد.
زندگي چيزي بود ، مثل يك بارش عيد، يك چنار پر سار.
زندگي در آن وقت ، صفي از نور و عروسك بود،
يك بغل آزادي بود.
زندگي در آن وقت ، حوض موسيقي بود.

طفل ، پاورچين پاورچين، دور شد كم كم در كوچه سنجاقك ها.
بار خود را بستم ، رفتم از شهر خيالات سبك بيرون دلم از غربت سنجاقك پر.

من به مهماني دنيا رفتم:
من به دشت اندوه،
من به باغ عرفان،
من به ايوان چراغاني دانش رفتم.
رفتم از پله مذهب بالا.
تا ته كوچه شك ،
تا هواي خنك استغنا،
تا شب خيس محبت رفتم.
من به ديدار كسي رفتم در آن سر عشق.
رفتم، رفتم تا زن،
تا چراغ لذت،
تا سكوت خواهش،
تا صداي پر تنهايي.

چيزهايي ديدم در روي زمين:
كودكي ديم، ماه را بو مي كرد.
قفسي بي در ديدم كه در آن، روشني پرپر مي زد.
نردباني كه از آن ، عشق مي رفت به بام ملكوت.
من زني را ديدم ، نور در هاون مي كوفت.
ظهر در سفره آنان نان بود ، سبزي بود، دوري شبنم بود، كاسه داغ محبت بود.
من گدايي ديدم، در به در مي رفت آواز چكاوك مي خواست و سپوري كه به يك پوسته خربزه مي برد نماز.

بره اي ديدم ، بادبادك مي خورد.
من الاغي ديدم، ينجه را مي فهميد.
در چراگاه " نصيحت" گاوي ديدم سير.

شاعري ديدم هنگام خطاب، به گل سوسن مي گفت: "شما"

من كتابي ديدم ، واژه هايش همه از جنس بلور.
كاغذي ديدم ، از جنس بهار،
موزه اي ديدم دور از سبزه،
مسجدي دور از آب.
سر بالين فقهي نوميد، كوزه اي ديدم لبريز سوال.

قاطري ديدم بارش "انشا"
اشتري ديدم بارش سبد خالي " پند و امثال".
عارفي ديدم بارش " تننا ها يا هو".

من قطاري ديدم ، روشنايي مي برد.
من قطاري ديدم ، فقه مي برد و چه سنگين مي رفت .
من قطاري ديدم، كه سياست مي برد ( و چه خالي مي رفت.)
من قطاري ديدم، تخم نيلوفر و آواز قناري مي برد.
و هواپيمايي، كه در آن اوج هزاران پايي
خاك از شيشه آن پيدا بود:
كاكل پوپك ،
خال هاي پر پروانه،
عكس غوكي در حوض
و عبور مگس از كوچه تنهايي.
خواهش روشن يك گنجشك، وقتي از روي چناري به زمين مي آيد.
و بلوغ خورشيد.
و هم آغوشي زيباي عروسك با صبح.

پله هايي كه به گلخانه شهوت مي رفت.
پله هايي كه به سردابه الكل مي رفت.
پله هايي كه به قانون فساد گل سرخ
و به ادراك رياضي حيات،
پله هايي كه به بام اشراق،
پله هايي كه به سكوي تجلي مي رفت.

مادرم آن پايين
استكان ها را در خاطره شط مي شست.

شهر پيدا بود:
رويش هندسي سيمان ، آهن ، سنگ.
سقف بي كفتر صدها اتوبوس.
گل فروشي گل هايش را مي كرد حراج.
در ميان دو درخت گل ياس ، شاعري تابي مي بست.
پسري سنگ به ديوار دبستان مي زد.
كودكي هسته زردآلو را ، روي سجاده بيرنگ پدر تف مي كرد.
و بزي از "خزر" نقشه جغرافي ، آب مي خورد.

بند رختي پيدا بود : سينه بندي بي تاب.

چرخ يك گاري در حسرت واماندن اسب،
اسب در حسرت خوابيدن گاري چي ،
مرد گاري چي در حسرت مرگ.

عشق پيدا بود ، موج پيدا بود.
برف پيدا بود ، دوستي پيدا بود.
كلمه پيدا بود.
آب پيدا بود ، عكس اشيا در آب.
سايه گاه خنك ياخته ها در تف خون.
سمت مرطوب حيات.
شرق اندوه نهاد بشري.
فصل ول گردي در كوچه زن.
بوي تنهايي در كوچه فصل.

دست تابستان يك بادبزن پيدا بود.

سفر دانه به گل .
سفر پيچك اين خانه به آن خانه.
سفر ماه به حوض.
فوران گل حسرت از خاك.
ريزش تاك جوان از ديوار.
بارش شبنم روي پل خواب.
پرش شادي از خندق مرگ.
گذر حادثه از پشت كلام.

جنگ يك روزنه با خواهش نور.
جنگ يك پله با پاي بلند خورشيد.
جنگ تنهايي با يك آواز:
جنگ زيبايي گلابي ها با خالي يك زنبيل.
جنگ خونين انار و دندان.
جنگ "نازي" ها با ساقه ناز.
جنگ طوطي و فصاحت با هم.
جنگ پيشاني با سردي مهر.

حمله كاشي مسجد به سجود.
حمله باد به معراج حباب صابون.
حمله لشگر پروانه به برنامه " دفع آفات".
حمله دسته سنجاقك، به صف كارگر " لوله كشي".
حمله هنگ سياه قلم ني به حروف سربي.
حمله واژه به فك شاعر.

فتح يك قرن به دست يك شعر.
فتح يك باغ به دست يك سار.
فتح يك كوچه به دست دو سلام.
فتح يك شهر به دست سه چهار اسب سواري چوبي.
فتح يك عيد به دست دو عروسك ، يك توپ.

قتل يك جغجغه روي تشك بعد از ظهر.
قتل يك قصه سر كوچه خواب .
قتل يك غصه به دستور سرود.
قتل يك مهتاب به فرمان نئون.
قتل يك بيد به دست "دولت".
قتل يك شاعر افسرده به دست گل يخ.

همه روي زمين پيدا بود:
نظم در كوچه يونان مي رفت.
جغد در "باغ معلق " مي خواند.
باد در گردنه خيبر ، بافه اي از خس تاريخ به خاور مي راند.
روي درياچه آرام "نگين" ، قايقي گل مي برد.
در بنارس سر هر كرچه چراغي ابدي روشن بود.

مردمان را ديدم.
شهرها را ديدم.
دشت ها را، كوه ها را ديدم.
آب را ديدم ، خاك را ديدم.
نور و ظلمت را ديدم.
و گياهان را در نور، و گياهان را در ظلمت ديدم.
جانور را در نور ، جانور را در ظلمت ديدم.
و بشر را در نور ، و بشر را در ظلمت ديدم.


اهل كاشانم، اما
شهر من كاشان نيست.
شهر من گم شده است.
من با تاب ، من با تب
خانه اي در طرف ديگر شب ساخته ام.
من در اين خانه به گم نامي نمناك علف نزديكم.
من صداي نفس باغچه را مي شنوم.
و صداي ظلمت را ، وقتي از برگي مي ريزد.
و صداي ، سرفه روشني از پشت درخت،
عطسه آب از هر رخنه سنگ ،
چكچك چلچله از سقف بهار.
و صداي صاف ، باز و بسته شدن پنجره تنهايي.
و صداي پاك ، پوست انداختن مبهم عشق،
متراكم شدن ذوق پريدن در بال
و ترك خوردن خودداري روح.
من صداي قدم خواهش را مي شنوم
و صداي ، پاي قانوني خون را در رگ،
ضربان سحر چاه كبوترها،
تپش قلب شب آدينه،
جريان گل ميخك در فكر،
شيهه پاك حقيقت از دور.
من صداي وزش ماده را مي شنوم
و صداي ، كفش ايمان را در كوچه شوق.
و صداي باران را، روي پلك تر عشق،
روي موسيقي غمناك بلوغ،
روي آواز انارستان ها.
و صداي متلاشي شدن شيشه شادي در شب،
پاره پاره شدن كاغذ زيبايي،
پر و خالي شدن كاسه غربت از باد.

من به آغاز زمين نزديكم.
نبض گل ها را مي گيرم.
آشنا هستم با ، سرنوشت تر آب، عادت سبز درخت.

روح من در جهت تازه اشيا جاري است .
روح من كم سال است.
روح من گاهي از شوق ، سرفه اش مي گيرد.
روح من بيكار است:
قطره هاي باران را، درز آجرها را، مي شمارد.
روح من گاهي ، مثل يك سنگ سر راه حقيقت دارد.

من نديدم دو صنوبر را با هم دشمن.
من نديدن بيدي، سايه اش را بفروشد به زمين.
رايگان مي بخشد، نارون شاخه خود را به كلاغ.
هر كجا برگي هست ، شور من مي شكفد.
بوته خشخاشي، شست و شو داده مرا در سيلان بودن.

مثل بال حشره وزن سحر را مي دانم.
مثل يك گلدان ، مي دهم گوش به موسيقي روييدن.
مثل زنبيل پر از ميوه تب تند رسيدن دارم.
مثل يك ميكده در مرز كسالت هستم.
مثل يك ساختمان لب دريا نگرانم به كشش هاي بلند ابدي.

تا بخواهي خورشيد ، تا بخواهي پيوند، تا بخواهي تكثير.

من به سيبي خوشنودم
و به بوييدن يك بوته بابونه.
من به يك آينه، يك بستگي پاك قناعت دارم.
من نمي خندم اگر بادكنك مي تركد.
و نمي خندم اگر فلسفه اي ، ماه را نصف كند.
من صداي پر بلدرچين را ، مي شناسم،
رنگ هاي شكم هوبره را ، اثر پاي بز كوهي را.
خوب مي دانم ريواس كجا مي رويد،
سار كي مي آيد، كبك كي مي خواند، باز كي مي ميرد،
ماه در خواب بيابان چيست ،
مرگ در ساقه خواهش
و تمشك لذت ، زير دندان هم آغوشي.


زندگي رسم خوشايندي است.
زندگي بال و پري دارد با وسعت مرگ،
پرشي دارد اندازه عشق.
زندگي چيزي نيست ، كه لب طاقچه عادت از ياد من و تو برود.
زندگي جذبه دستي است كه مي چيند.
زندگي نوبر انجير سياه ، كه در دهان گس تابستان است.
زندگي ، بعد درخت است به چشم حشره.
زندگي تجربه شب پره در تاريكي است.
زندگي حس غريبي است كه يك مرغ مهاجر دارد.
زندگي سوت قطاري است كه در خواب پلي مي پيچد.
زندگي ديدن يك باغچه از شيشه مسدود هواپيماست.
خبر رفتن موشك به فضا،
لمس تنهايي "ماه"، فكر بوييدن گل در كره اي ديگر.

زندگي شستن يك بشقاب است.


زندگي يافتن سكه دهشاهي در جوي خيابان است.
زندگي "مجذور" آينه است.
زندگي گل به "توان" ابديت،
زندگي "ضرب" زمين در ضربان دل ما،
زندگي "هندسه" ساده و يكسان نفسهاست.

هر كجا هستم ، باشم،
آسمان مال من است.
پنجره، فكر ، هوا ، عشق ، زمين مال من است.
چه اهميت دارد
گاه اگر مي رويند
قارچهاي غربت؟

من نمي دانم
كه چرا مي گويند: اسب حيوان نجيبي است ، كبوتر زيباست.
و چرا در قفس هيچكسي كركس نيست.
گل شبدر چه كم از لاله قرمز دارد.
چشم ها را بايد شست، جور ديگر بايد ديد.
واژه ها را بايد شست .
واژه بايد خود باد، واژه بايد خود باران باشد.

چترها را بايد بست.
زير باران بايد رفت.
فكر را، خاطره را، زير باران بايد برد.
با همه مردم شهر ، زير باران بايد رفت.
دوست را، زير باران بايد ديد.
عشق را، زير باران بايد جست.
زير باران بايد با زن خوابيد.
زير باران بايد بازي كرد.
زير بايد بايد چيز نوشت، حرف زد، نيلوفر كاشت
زندگي تر شدن پي در پي ،
زندگي آب تني كردن در حوضچه "اكنون"است.

رخت ها را بكنيم:
آب در يك قدمي است.

روشني را بچشيم.
شب يك دهكده را وزن كنيم، خواب يك آهو را.
گرمي لانه لكلك را ادراك كنيم.
روي قانون چمن پا نگذاريم.
در موستان گره ذايقه را باز كنيم.
و دهان را بگشاييم اگر ماه در آمد.
و نگوييم كه شب چيز بدي است.
و نگوييم كه شب تاب ندارد خبر از بينش باغ.

و بياريم سبد
ببريم اين همه سرخ ، اين همه سبز.

صبح ها نان و پنيرك بخوريم.
و بكاريم نهالي سر هر پيچ كلام.
و بپاشيم ميان دو هجا تخم سكوت.
و نخوانيم كتابي كه در آن باد نمي آيد
و كتابي كه در آن پوست شبنم تر نيست
و كتابي كه در آن ياخته ها بي بعدند.
و نخواهيم مگس از سر انگشت طبيعت بپرد.
و نخواهيم پلنگ از در خلقت برود بيرون.
و بدانيم اگر كرم نبود ، زندگي چيزي كم داشت.
و اگر خنج نبود ، لطمه ميخورد به قانون درخت.
و اگر مرگ نبود دست ما در پي چيزي مي گشت.
و بدانيم اگر نور نبود ، منطق زنده پرواز دگرگون مي شد.
و بدانيم كه پيش از مرجان خلائي بود در انديشه درياها.

و نپرسيم كجاييم،
بو كنيم اطلسي تازه بيمارستان را.

و نپرسيم كه فواره اقبال كجاست.
و نپرسيم چرا قلب حقيقت آبي است.
و نپرسيم پدرهاي پدرها چه نسيمي، چه شبي داشته اند.
پشت سر نيست فضايي زنده.
پشت سر مرغ نمي خواند.
پشت سر باد نمي آيد.
پشت سر پنجره سبز صنوبر بسته است.
پشت سر روي همه فرفره ها خاك نشسته است.
پشت سر خستگي تاريخ است.
پشت سر خاطره موج به ساحل صدف سر دسكون مي ريزد.

لب دريا برويم،
تور در آب بيندازيم
و بگيريم طراوت را از آب.

ريگي از روي زمين برداريم
وزن بودن را احساس كنيم.

بد نگوييم به مهتاب اگر تب داريم
(ديده ام گاهي در تب ، ماه مي آيد پايين،
مي رسد دست به سقف ملكوت.
ديده ام، سهره بهتر مي خواند.
گاه زخمي كه به پا داشته ام
زير و بم هاي زمين را به من آموخته است.
گاه در بستر بيماري من، حجم گل چند برابر شده است.
و فزون تر شده است ، قطر نارنج ، شعاع فانوس.)
و نترسيم از مرگ
(مرگ پايان كبوتر نيست.
مرگ وارونه يك زنجره نيست.
مرگ در ذهن اقاقي جاري است.
مرگ در آب و هواي خوش انديشه نشيمن دارد.
مرگ در ذات شب دهكده از صبح سخن مي گويد.
مرگ با خوشه انگور مي آيد به دهان.
مرگ در حنجره سرخ - گلو مي خواند.
مرگ مسئول قشنگي پر شاپرك است.
مرگ گاهي ريحان مي چيند.
مرگ گاهي ودكا مي نوشد.
گاه در سايه است به ما مي نگرد.
و همه مي دانيم
ريه هاي لذت ، پر اكسيژن مرگ است.)

در نبنديم به روي سخن زنده تقدير كه از پشت چپر هاي صدا مي شنويم.

پرده را برداريم :
بگذاريم كه احساس هوايي بخورد.
بگذاريم بلوغ ، زير هر بوته كه مي خواهد بيتوته كند.
بگذاريم غريزه پي بازي برود.
كفش ها را بكند، و به دنبال فصول از سر گل ها بپرد.
بگذاريم كه تنهايي آواز بخواند.
چيز بنويسد.
به خيابان برود.

ساده باشيم.
ساده باشيم چه در باجه يك بانك چه در زير درخت.

كار ما نيست شناسايي "راز" گل سرخ ،
كار ما شايد اين است
كه در "افسون" گل سرخ شناور باشيم.
پشت دانايي اردو بزنيم.
دست در جذبه يك برگ بشوييم و سر خوان برويم.
صبح ها وقتي خورشيد ، در مي آيد متولد بشويم.
هيجان ها را پرواز دهيم.
روي ادراك فضا ، رنگ ، صدا ، پنجره گل نم بزنيم.
آسمان را بنشانيم ميان دو هجاي "هستي".
ريه را از ابديت پر و خالي بكنيم.
بار دانش را از دوش پرستو به زمين بگذاريم.
نام را باز ستانيم از ابر،
از چنار، از پشه، از تابستان.
روي پاي تر باران به بلندي محبت برويم.
در به روي بشر و نور و گياه و حشره باز كنيم.

كار ما شايد اين است
كه ميان گل نيلوفر و قرن
پي آواز حقيقت بدويم.

كاشان، قريه چنار، تابستان 1343

اتوسا ابول پور
+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 8:55 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

دی کودکی به دامن مادر گریست زار          کز کودکان کوی به من کسی نظر نداشت

اطفال را به صحبت من از چه میل نیست    کودک مگر نبود کسی کاو پدر نداشت

جز من میان این گل و باران کسی نبود      کو موزه ای به پا و کلاهی ه سر نداشت

آخر تفاوت من و طفلان شهر چیست         آیین کودکی ره و رسم دگر نداشت

هرگز دون مطبخ ما هیزمی نسوخت         وین شمع روشنایی از این بیشتر نداشت

همسایگان ما بره و مرغ می خورند          کس جز من و تو قوت ز خون جگر نداشت

بر وصله های پیروهنم خنده میکنند          دینار و درهمی پدر من مگر نداشت

خندید و گفت آن که به فقر تو طعنه زد       از دانه های گوهر اشکت خبر نداشت

از زندگانی پدر خود مپرس از آنک             چیزی به غیر تیشه و داس و تبر نداشت

بس رنج برد و کس نشمردش به هیچ کس    گمنام زیست آنکه ده و سیم و زر نداشت

          نساج روزگار در این پهن بارگاه       از بهر ما قماشی از این خوبتر نداشت

                    

رها توحسیییییییییییییییییییییییییییییدی
+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 8:50 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

نگاهش به آینه بود.از پیشانیش عرق می چکید.احساس ضعف میکرد.افکارش بی هدف،در سرش میچرخیدند...از پیشامد امروز گیج شده بود.قلبش تند میتپید...احساس پوچی میکرد،احساس تنهایی... بی کسی...اتاق را سکوت به سلطه گرفته بود.سردی افکارش،به اتاق هم رخنه کرده بود...میترسید...دیگر از سایه خودش هم میترسید...و تنها نفس سرد خودش بود که در آن اتاقک نمور سوسویی از حیات را به دنبال داشت...نا غافل،ترس امانش را میبرید،اما او همچنان در آن خانه تاریک و سرد منتظر بود...نگاه خیره کسی را بر پشتش احساس میکرد،اما...اهمیت نمیداد...دیگر هیچ چیز مهم تر از آن خانه نبود... گهگاه صدای بازی کودکان،او را به ستوه می آورد...اما سریع به خاموشی میگرایید.بوی نا،آزارش میداد...و او هنوز هم چشم انتظار بود.چشم انتظار آن مهمان...آن دوست دوران کودکی اش...

چشمش را از آینه برگرفت...به پنجره شکسته خیره شد.آن پنجره که باد سرد شبانگاهی را ذره ذره به اتاق تحمیل میکرد...دیگر میشد سوسوی ستارگان را دید.

آهی کشید،هر چند از فرط خستگی برای همان آه هم تمام توانش را صرف کرد...

هر گامی که برمیداشت،صدای لایه ضخیم گرد و خاک را میشنید که زیر پایش ناله سر میدادند...هر گامی که برمیداشت...سکوت را میشکست. تنهایی را حس میکرد،در تمام طول زندگی مصیبت بارش،فقط تنهایی بود که او را تا این حد میترساند...و او دوباره تنها شده بود...

با هر گام به دیوار ها دست میکشید...بدون شک،روزگاری بهترین دیوار بود،اما حالا...تنها ترس را به آن فضای بی روح تزریق میکرد...

از آن خانه متنفر بود،از آن خانه که جای جایش را احساس یأس پر کرده بود...از آنجا که تاریکی محضش،دلشوره عجیبی را در فضا می افکند... از آن خانه که با آن دیوارهای ترک خورده او را یاد قصه های ارواح می انداخت...یاد آن بازی هایی که در نوجوانی به آنها میپرداخت...از آن ترس بی امان بیزار بود،آن بی قراری که مجبور بود مانند وصله ای با خود حملش کند...

آن خانه را خوب به یاد می آورد...آنجا محفل روز های کودکی اش بود...جایی بود که همیشه از آن وحشت داشت،اتاق هایش را خوب به خاطر می آورد،آن اتاق هایی که همیشه ترس درشان موج میزد و تنها جایی بود که میشد دختران همسایه را ترساند...

صدای دلخراش زنگ در،او را به خودش آورد...ناگاه ترس او را دربر گرفت...خودش بود...آن مرد ریز نقش...آن دوست...حالا اینجا بود،میشد حضور تلخش را،که آمیزه ای از خشم و دلهره بود احساس کرد...

به آرامی به سوی در رفت...هرچند میدانست با چه کسی روبرو میشود، نگرانی امانش نمیداد...در را باز کرد...و او را دید،همان مرد منفور،که کابوس هایش را همراهی میکرد...

لبخندی بر لبش بود...و صدای خش دارش،مو را بر بدن سیخ میکرد...

پوستش سفید بود و کدر،و در آن چشمان مشکی،خشم را میشد خواند... آن لبخند بیروح را به سرعت از چهره اش پاک کرد و به جای آن لب به سخن گشود...

 ـ دوست قدیمی...میدونی چن وقته که ندیدمت؟

کلماتش را با دقت خاصی انتخاب میکرد،اما حتی این واژگان مهر آمیز،ذره ای از لحن سرد وتهدید آمیزش نمی کاست...صدایش بیروح بود...

سرما وجود دو مرد را دربر گرفته بود و خاطرات آن روز های تلخ را در گوششان زمزمه میکرد...

ـ آره...ده سالی میشه نه؟دلم برات تنگ شده بود.ولی تو این مدت حتی یه ریزه هم تغییر نکردی...

تازه وارد پاسخی نداد.خیره به مردی نگاه میکرد که روزگاری بهترین دوستش بود،اما حالا...

از او بیزار بود...از آن رفتار سرد و خشک...از آن افکار شیطانی...از آن لبخند مرموز...از بند بند وجود همبازی کودکی اش احساس تنفر میکرد...قدیم هم همین بود،او بود و افکار شیطانی اش و نقشه های پلیدانه ای که به اسم بازی به همه تحمیل میکرد...

ـ نمیخوای جواب بدی؟خب...

مرد ناغافل پسرکی که در چارچوب در ایستاده بود را کنار زد.چشمان بیروحش را به راهرو سرد و نمور خانه انداخت.

ـ این...همون خونست؟چقد دلم واسه دیوارای ترک خوردش تنگ شده بود...

مرد به دوستش نگاه میکرد که همچنان بی تفاوت به دیوار ها دست میکشید...از دیدن او خوشحال نبود.مخصوصا که قصدش را میدانست...

ـ آره...همون خونست.یادت میاد خواهرت چقد از اتاق زیر شیرونی میترسید؟

تازه وارد پوزخندی بر لب آورد...گویی خاطرات گذشته در وجودش زنده شده باشد.

ـ یادمه...با این خونه خیلی خاطره دارم...از اتاق هایی که همیشه گرد و خاک از سر و روشون بالا میرفت...از قاب هایی که هیچ وقت معلوم نشد چرا همیشه شیشه شون شکسته...از اون بازیایی که همیشه میومدیم تو اتاق بالای پشت بوم میکردیم...

مرد نمیدانست به آن دوست قدیمی چه بگوید...رازی در مورد خانه وجود داشت که او نمیدانست...

ـ راستی داداشت...یادمه همیشه تو دست و پای ما بود...دلش میخواست با ما بازی کنه...بازی هامونو که یادت میاد؟یا از درخت بالا میرفتیم،یا دختر بچه ها رو میترسوندیم...

مرد اینها را با پوزخنی میگفت...با لحنی بی تفاوت...گویی گذشته اش تنها وقت تلف کردنی بوده است...

راست میگفت...بازی های آنها همیشه ردی از ارواح و خون آشام داشت...صدای جیغ دختران همسایه،هنوز هم در گوشش زنگ میزد.

ـ میگم...بزرگ شدیا آریا...

خشم در چشمان غریبه شعله کشید...

ـ شاید بهتر باشه منو به اسم جدیدم صدا کنی، یارا...

خنده اش گرفته بود...این دیگر چه اسمی بود؟!

ـ خب باشه یارا...منو که یادت نرفته؟

ـ نه...هنوز نه...همیشه همون آرشام لوس و ترسو میمونی...از تنهایی میترسیدی نه؟!

صدایی بلند،آرشام را از جواب دادن خلاص کرد.اما...صدای چه؟

دوباره سکوت اتاق را تسخیر کرد.آنقدر سکوت تلخی بود که میشد رنگ نفرت را در آن خواند.یارا چهره رنگ پریده اش را دوباره به پوزخندی آراسته کرد.

ـ دلم واسه همه این سکوتا،همه این صداهای مرموز تنگ شده بود...

آرشام که هر لحظه برایش خاطرات فلاکت بار دیروزها زنده میشد،با چهره ای رنگ پریده خشکش زده بود.

یارا بار دیگر آن چشمان بیروحش را به دوستش انداخت و این بار،با لحنی جدی تر از پیش شروع به حرف زدن کرد.

ـ ببین آرشام،با اینکه دوستمی...

ـ دقت کردی خیلی وقته جلوی دریم؟برو تو دیگه.

دو دوست،دوباره شانه به شانه هم شروع به حرکت کردند.هر کدام در فکر رازی که دیگری ذره ای از آن خبر نداشت...

روبروی هم،روی صندلی هایی نشستند که گرد و خاک احاطه کرده بودشان و خیره به هم نگریستند.در نگاه هر دو تنها نفرت را میشد خواند.

ـآرشام،تو دوست منی.تمام این سالا...هیچکس دوست بچگیشو فراموش نمیکنه،ولی...

ـ میدونم چی میخوای بگی.قضیه اون دخترست دیگه؟اون بدبخت رو از بس ترسوندیم روونه آسایشگاه شد.نمیگفتم به خیلی چیزا شک میکردن.

ـ آره؟پس جالبه بدونی که کسی که جلوت نشسته یه تحت تعقیبه.یه مجرم فراری.میفهمی؟

برای مخفی کردن نفرتش کوچکترین ذره ای تلاش نکرد.لحنش تلخ بود و آشکارا رنجش را میشد از چشمانش  خواند.

ـ تو هم دست داشتی نه؟نکنه تموم این سالا داشتی فقط زیراب منو میزدی؟

سکوت.

تنها صدای زوزه باد بود که خودش را به شیشه شکسته میکوبید و در آن سکوت،خشم را میپراکند.

ـ یارا،داری اشتباه...

ـ چه اشتباهی؟مگه با هم نمیترسوندیمش؟!اون موقع که اسمش تفریح بود، تا اسم جرم اومد،دیگه میزنی زیرش؟

ـ آخه...اصلا تو میدونی بابای من سر همین قضیه مرد؟واسه منم به اندازه تو سخت بوده!

دوباره سکوت.

اینبار این سکوت رنگ و بوی دیگری داشت...بوی پشیمانی...

ـ متاسفم.

آرشام لبخند کجی تحویلش داد و ادامه داد.

ـ آره؛مرد.بهش گفتن چی شده درجا سکته کرد.منم اون موقع فقط چارده سالم بود...

ـ یکم زیاده روی کردم...

ـ آره؟از کی تاحالا پشیمونم میشی؟خبر کارات همه جا پیچیده!

ـ چیکار کردم مگه؟اسممو عوض کردم فقط!

ـ من میشناسمت...نمیتونی منو هم مث خودت گول بزنی...

یارا ایستاد...به سمت پنجره رفت.این اولین باری بود که واقعا احساس میکرد از آن خانه،با آن نمای تیره بدش می آید.

ـ خب...پس بذار واست توضیح بدم.

آرشام خیره به دوستش لبخند میزد.منتظر بود.یارا برگشت و با لحنی خشک شروع کرد به حرف زدن:

ـ قضیه بیتا همینجا تموم نمیشه...

ـ بیتا کیه؟

ـ نمیشناسی دیگه؟دختر بدبختی که به خاطر دیوونه شدنش من مجرم شناخته شدم.یادت اومد؟

ـ آره.خب بیتا چی؟دیگه چه بهونه ای داری؟

ـ گوش کن.اون بخاطر بازی های بچگیمون دیوونه نشده...

ـ پس...

ـ ببین،وقتی ما از این خونه رفتیم،تو چهارده سالت بود،ولی من شونزده سالم.بیتا هم که همسن خودت بود.نمیدونم...شاید زیادی لوس بود...شاید دیوونه شده بودم،نمیدونم...فقط میدونم اون لحظه عاشقش شده بودم...

ـ آریا این محاله!تو چجوری به خودت اجازه دادی عاشقش بشی؟من...یادمه اون سخنرانی هات رو که همیشه میگفتی نباید دخترا رو دوس داشت!مگه...یادت رفته؟!این قضیه مال دو سال پیشه!ولی گوش کن...

اشک در چشمان آرشام حلقه زده بود.یعنی این نوجوان عاشق،یک دختر را دیوانه کرده بود؟

ـ آرشام،گوش کن.بذار بهت بگم.ببین...من دوسش داشتم...خیلی ازش خوشم میومد،ولی...وقتی داشتیم میرفتیم اون یه چیزی به من گفت که...منو از تو متنفر کرد...

به اینجا که رسید،چشمانش را بست و به آینه گرد و خاک گرفته تکیه داد.

ـ گفت عاشق تو شده.گفت تو رو دوست داره...من...از اون به بعد از تو و هر چی دختره متنفر شدم...

آرشام خشم و نفرت را میفهمید و احساس خطر میکرد.گیج شده بود...بیتا،کسی که بعد دو سال از او خبر میرسید که در بیمارستان زجر میکشد...او را دوست داشت؟

ـ آره...دوست داشت.بهش التماس کردم،ولی...اون تورو دوس داشت. مجبور شدم که تهدیدش کنم.بهش گفته ازت متنفر بشه،وگرنه خانوادشو میکشم...فکر کنم همین دیوونش کرد.آخه به خاطر اون بازیا از من تو ذهنش یه هیولا ساخته بود.فکر میکرد حتما میرم خونوادشو میکشم...

نفس های آرشام به شماره افتاده بود...این موضوع نمیتوانست واقعیت داشته باشد...آخر،بیتا تنها چهارده سالش بود...

ـ یه سال بعد اتفاقی تو خیابون دیدمش.اول بهش محل نذاشتم،ولی دیدم داره بهم التماس میکنه که به حرفاش گوش کنم...دلم واسش سوخت...بدجوری گریه میکرد...

یارا واقعا داشت گریه میکرد.این اولین بار بود که آرشام گریه آن جوان را میدید.

ـ نمیدونم چرا،ولی فقط میگفت بهت هشدار بدم.میگفت یه اتفاق خیلی بد قراره تو زندگیت بیفته،پس باید بفهمی و جلوی آبان رو بگیری.

ـ آبان کیه؟آخه من هیچ آبانی نمیشناسم که بخوام جلوشو بگیرم!

ـ ولی من میشناسم...

سکوت.

صدای ردپای باد سکوت را خدشه دار میکرد.فریادی در دوردست ها هشدار میداد.

ـ آبان کیه حالا؟!

ـ یادت میاد من یه دوستی داشتم که همیشه چسبیده بود بهم؟اسمش آبان بود دیگه.

ـ امکان نداره!اون فقط چهارده سالشه الآن.از چی باید بترسم؟

ـ من نمیدونم.اومدم بهت هشدار بدم و برم.اینم فقط به خاطر بیتا کردم و اون همه سال دوستی.الآنم تنها کاری که میخوام بکنم اینه که ازت دور بشم و دیگه هیچ وقت نبینمت.ولی...

باز هم سکوت.این بار ته مزه ی تمسخر را در آن میشد چشید.

ـ ولی...این تویی که باید بری.این خونه بر اساس وصیّت نامه پدر بزرگ مرحومم متعلق به منه.

ـ باشه.تو فکر کن من میرم!من از اینجا تکون نمیخورم آریا.همون قدری که پدر بزرگ تو سهم داشته مادر بزرگ منم سهم داشته.

ـ کی؟مامان بزرگت؟همونی که غیبش زده بود؟

ـ پس نمیدونی...بهتره تکلیف این خونه روشن بشه و بعد در این مورد حرف بزنیم.

ـ باشه،ولی سریع.نمیتونم تو رو بیشتر از این تحمل کنم.میفهمی که؟

بوی غذای فاسد شده دو جوان را آزار میداد.آرشام معذب بود،از آن خانه بیزار بود،اما نمیتوانست آن را بدون دردسر به یارا ببازد.

ـ خودمم خیلی نمیخوام تحملت کنم،پس زود تمومش میکنم.قبلش بذار یه چیزی ازت بپرسم.تا حالا فکر کردی اون بابابزرگت که همیشه همه قبولش داشتن مامان بزرگ منو تو زیر زمین همین خونه زندانی کرده بود؟

ـ هه!تو اینجوری فکر کن!شأن پدربزرگ من بیشتر از این چیزاس!

ـ واقعیت داره.حالا فکر میکنی چرا مادر بزرگ من این زجرو واسه ده سال تموم تحمل کرده بود؟اصلا فکر میکنی چرا زندانی شده بود این همه مدت؟

ـ نمیدونم،شاید چون قوه ی تخیل تو خیلی خوب کار میکنه!

ـ نه دیگه!داری اشتباه میکنی!واسه این بود که مادر بزرگم از کارای شیطانی پدر بزرگت سر در آورده بود.آره...اونم مثل خودت بود...هر دوت اتون خود پسند و خود خواه بودین...

ـ در مورد پدر بزرگ من اینجوری حرف نزن!

اشکی که در چشمان یارا حلقه زده بود ، حاکی خشم بی مثالی بود...

ـ پدر بزرگم کم برات زحمت کشید که اینجوری در موردش حرف میزنی؟ کم به گردنت حق داشت؟

ـ یه روزی اندازه پدر خودم دوستش داشتم،ولی قبل از این بود که بفهمم با مامان بزرگم چیکار کرده.میدونی؟گناه مادر بزرگم این بود که فهمید پدربزگت چه نقشه ای واسه این خونه داره...

ـ دروغه!همش دروغه!تو دروغ میگی!چرا باید حرفاتو باور کنم؟تو فقط میخوای پدر بزرگ منوبد نشون بدی.

ـ نشون بدم؟آریا بد هست،نشون دادن نمیخواد که!نمیخوای باور کنی یا خودتو به اون راه زدی که خونه رو از من بگیری؟اصلا بیا خودت با چشمای خودت ببین!

سکوت.

ـ باشه...فقط ـــ

صدای درحرف یارا را قطع کرد.

ـ آریا من باز میکنم.

همزمان با صدای باز شدن در...

ـ آریــــــــــــــــــــــــا!

 

 رها توحیدی

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 7:51 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

1-تعداد جمله در مقابل کدام بیت درست نوشته نشده است؟(فصل 5-3)

الف-کای فلان چاشت بده یا شامم               نان و آبی که خورم و آشامم---- شش جمله

ب-چه زشت و چه زیبا همه نقش قلم اوست       نی نی نکند زشت نگارنده ی زیبا---- سه جمله

ج-در جهان گر از حضورش دور باشی((فیضیا))  روزموعودش رسددستت به دامان غم مخور—پنج جمله

د-پیر گفتا چه عزت زین به       که نی ام بر در تو بالین نه-----سه جمله

2-در کدام گزینه کلمات هم خانواده نمی باشند؟(فصل 3-2-1)

الف-لطیفه- لطیف- لطایف   ب- معمور- امارت- عمران   ج- تبريه- بری- مبرا   د-اصغر- صغیر- صغری

3-کدام شاعر معرفی شده از شاعران دوره ی قاجاریه که هنر او در قصیده سرایی و انتخاب واژگان هماهنگ بوده است؟(فصل 6-3 )

الف-وصال شیرازی    ب-میرزا حبیب الله شیرازی    ج-قايم مقام فراهانی    د-هاتف اصفهانی

4-کدام گزینه با توجه به بیت زیر اشتباه است؟(فصل 2 )

الف-این بیت پنج جمله است.   ب-چهار چیز نهاد است.    ج-مصراع دوم : بدل     د-آزاده مفعول است.

5-کدام گزینه در بیت زیر وجود ندارد؟ (فصل 5 )

ما اگر ضرب در هزار شویم        ماندگاریم و جای ما دریاست

الف-مضارع اخباری    ب-فعل ناگذر     ج-کلمه ی مشتق    د-مضاف الیه

6- نقش دستوری قسمت مشخص شده را بنویسید. (فصل 7 )

ایران سرزمینی بزرگ و عزیز و شکوهمند است.

الف- نهاد    ب- بدل   ج-مفعول    د- مسند

7- کدام آرایه در عبارت زیر دیده نمی شود؟(فصل 3 )

هم کارگهی همچو زمین ساخته معمور      هم بارگهی همچو فلک داشته برپا

الف-آتشین       ب-مجاز     ج-جناس     د-تناسب

8-کدام یک از گزینه های زیر صفت نسبی نیست؟(فصل 3 )

الف-آتشین     ب-بنفشه    ج-بهاری      د-زنانه

9-فعل مصراع دوم را مشخص کنید.(فصل 4 )

سر به هم آورده دیدم برگ های غنچه را         اجتماع دوستان یک دلم آمد به یاد

الف-یادت آمد    ب-آمد    ج-یادم آمد      د-یادش آمد

 

 

 

10- در عبارت زیر نوع فعل ها را به ترتیب مشخص کنید.(فصل 6 )

توانایی میرزا ابوالقاسم در حفظ اشعار سبب شده که پدر بزرگش او را به مجالس شعرا ببرد. یک بار که او به مجلس رفته بودمدام برای اطرافیان شعر می خواند و آن ها لذت می بردند.

الف- مضارع اخباری- ماضی بعید- ماضی التزامی- ماضی استمراری

ب- مضارع التزامی- ماضی بعید- ماضی استمراری- ماضی استمراری

ج- مضارع اخباری- ماضی مستمر- ماضی استمراری- ماضی التزامی

د- مضارع التزامی- ماضی مستمر- ماضی استمراری-ماضی استمراری

املا

1-کدام گزینه جاهای خالی زیر را پر می کند؟( فصل 5 )

هنگام جنگ آریو برزن با اسکندر مقدونی مردی ----------دار به کشور خود,ایران,خیانت کرد و سبب ----------خود شد.

الف- قدر- خار      ب- قدر- خوار      ج- غدر- خوار       د- غدر- خار

2-مأمور به معنای ------- و معمور به معنای--------است. ( فصل 7 )

الف- اجرا کننده ی امر- آبادکننده         ب- آباد شده – اجراکننده ی امر

ج-اجراکننده ی امر – آباد شده           د- آبادکننده – اجرا کننده ی امر

انشا

1-رعایت ----------- در دو طرف متن به صورت این که از طرف راست ---------- و از طرف چپ

---------- به زیبایی نوشته کمک می کند.

الف – فاصله – 2سانتی متر-1سانتی متر          ب- بند نویسی – 1سانتی متر -2سانتی متر

ج- حاشیه گذاری -1سانتی متر-2سانتی متر       د- بند نویسی- 2سانتی متر – 1 سانتی متر

2-یکی از شرایط نامه نویسی --------------- و ----------------- است.( فصل 6 )

الف- دقت در انتخاب واژه ها – رعایت منزلت گیرنده     ب-دقت درانتخاب واژه ها–رعایت منزلت فرستنده

ج-رعایت منزلت گیرنده-کوتاهی جملات                    د- رعایت منزلت فرستنده – کوتاهی جملات

 

 زهرا پهلوان شریف

 

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم اردیبهشت 1390ساعت 7:48 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

سوال ادبیات

سوالات ادبيات:

 

در کدام گزينه پسوند نسبت وجود دارد؟

. کوته ز درت دراز دستی              . از ظلمت خود رهاييم ده

. هم تو به عنايت الهی               . آنجا قدمم رسان که خواهی

 

آرايه ی کدام بيت نادرست است؟

. علم چندان که بيشتر خوانی / چون عمل در تو نيست نادانی ....... مراعات نظير

. آن تهی مغز را چه علم و خبر / که بر او هيزم است يا دفتر ....... تلميح

. سخن را سر است ای خردمندوبن/مياور سخن در ميان سخن ....... نغمه حروف

. خداوند تدبير و فرهنگ و هوش / نگويد سخن تا نبين خموش ....... تشبيه

 

در کدام گزينه کنايه وجود ندارد؟

. سر به هم آورده ديدم برگ های غنچه را

. در قيامت نشود روی سفيد تو سياه

. همچو يوسف به سر تخت برآيی از چاه

. خاطرت يک سره از رنج و غم آزاد شود.

 

در کدام گزينه فعل متعدی و مضارع اخباری با هم به کار رفته است؟

. هرگز در خيال کسی نمی گنجد که در آينده به انسانی بی عاطفه تبديل شود.

. حتما به شغل خوبی فکر می کنيد که درآمدی عالی نصيب شما می کند

. تصور همه از آينده يک رنگی آرمانی و سرشار از انسانيت است

. حتما در آن تصوير رويايی به يک زندگی شيرين و موفق می انديشد

 

در بين واژه های زير چند واژه ی مشتق بکار رفته است؟

شتابان-دوان-پگاهان-يخ بندان-مردان-رفتگان-مکان

. دو               . سه              . چهار                 . پنج

 

کدام گزينه کنايه نيست؟

. از پای در آورد                               . بی تاب شده بود  

. خشکش زد                                   . اخم هايش را در هم کشيد

 

کدام گزينه از عبارت زير دريافت نمی شود؟

قليان ها شکسته شد.تنباکو تحريم شد.شاه به تنگنا افتاد و توطئه ی انگليس شکست خورد.

. اسم مشتق         . مسند          . فعل نا گذر          . ترکيب وصفی

 

در عبارت زير چند واژه ی غير ساده بکار رفته است؟

به لطف خداوند بزرگ در همه ی عرصه ها و ميدان ها پرچم ايران اسلامی را با سرود سرافرازی و آزادمنشی بر خواهد افراشت.

. دو              . سه                . چهار                . پنج

 

بیت" اگر ما ضرب در هزار شويم    ماندگاريم و جای ما دریاست"چه پيام و مفهومی را توصيه می کند؟

. اتحاد و يک پارچگی   . استقامت و صبوری   . پاکی و محبت   . سعی و تلاش

 

شعر زير از چند جمله تشکيل شده است؟

"ای هدهد صبا به سبا می فرستمت    

                                 بنگر که از کجا به کجا می فرستمت

 حيف است که طايری چون تو در خاکدان غم

                                 زين جا به آشيان وفا می فرستمت"

. چهار              . پنج              . هفت              . هشت 

 

سوالات املاء:

 

در کدام گروه از کلمات زير غلط املايی وجود دارد؟

. سحرآميز   استعمار   تحريم          .  طاير   صلوات   مرجع تقليد

. استعمال   زکاوت   قليان          . توطئه   توده   حوری بهشتی

 

با توجه به معنی املای کدام گزينه نادرست است؟

. تجديد حياط:زندگی دوباره              . عرضه کردن:نشان دادن

. سخاوتمند:بخشنده                     . فراغت:آسايش

 

سوالات انشاء:

 

يکی از شرايط نامه نويسی ........................... است.

. دقت در انتخاب واژه ها            . رعايت منزلت گيرنده

. هر دو                              . هیچ کدام

 

بهره گيری از ................. متناسب با موضوع و محتوای نوشته بر تاثير و ارزش آن می افزايد.

. تلميح        . تعابير مناسب        . تضمين        . کنايه

 

پايان 

 

پاسخ سوالات:

پاسخ

سوال

3

1

4

2

4

3

2

4

2

5

2

6

4

7

   

3

8

1

9

3

10

3

11

1

12

3

13

3

14

     پاسخ

سوال

مهشید
+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 11:21 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

هدیه

هديه

ميني بوس با سر و صدای فراوان در حركت بود.يكي از مسافران پير مردي بود كه دسته گل رز بسيار زيبايي در دست داشت.نزديك او دختر جواني نشسته بود كه مرتب به دسته گل زيباي پيرمرد نگاه مي كرد.به نظر مي رسيد از آن ها خيلي خوشش آمدهبود.

پس از چند لحظه ميني بوس ايستاد و پيرمرد بايد پياده مي شد.

پيرمرد بدون هيچ مقدمه اي دسته گل را به دختر جوان داد و گفت:مثل اينكه شما اين گل رز را دوست داريد.فكر كنم همسرم هم موافق باشد كه گل ها را به شما بدهم.حتماً به او خواهم گفت كه اين كار را كردم.

دختر جوان گل ها را پذيرفت.پيرمرد پياده شد و ميني بوس دوباره به راه افتاد.

دختر جوان كه بيرون را نگاه مي كرد پير مرد را ديد كه وارد قبرستاني شد.

مهشید

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 10:56 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

آرامگاه سهراب سپهری

زندگی‌نامهدورهٔ ابتدایی را در دبستان خیام کاشان (۱۳۱۹) و متوسّطه را در دبیرستان پهلوی کاشان (خرداد ۱۳۲۲) گذراند و پس از فارغ‌التحصیلی در دورهٔ دوسالهٔ دانش‌سرای مقدماتی پسران به استخدام ادارهٔ فرهنگ کاشان درآمد. در شهریور ۱۳۲۷ در امتحانات ششم ادبی شرکت نمود و دیپلم دورهٔ دبیرستان خود را دریافت کرد. سپس به تهران آمد و در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و هم زمان به استخدام شرکت نفت در تهران درآمد که پس از ۸ ماه استعفا داد. سپهری در سال ۱۳۳۰ نخستین مجموعهٔ شعر نیمایی خود را به نام مرگ رنگ منتشر کرد. در سال ۱۳۳۲ از دانشکده هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد و به دریافت نشان درجهٔ اول علمی نایل آمد. در همین سال در چند نمایشگاه نقاشی در تهران شرکت نمود و نیز دومین مجموعهٔ شعر خود را با عنوان «زندگی خواب‌ها» منتشر کرد. آنگاه به تأسیس کارگاه نقاشی همت گماشت. در آذر ۱۳۳۳ در ادارهٔ کل هنرهای زیبا (فرهنگ و هنر) در قسمت موزه‌ها شروع به کار کرد و در هنرستان‌های هنرهای زیبا نیز به تدریس می‌پرداخت. در مهر ۱۳۳۴ ترجمهٔ اشعار ژاپنی از وی در مجلهٔ «سخن» به چاپ رسید. در مرداد ۱۳۳۶ از راه زمینی به کشورهای اروپایی سفر کرد و به پاریس و لندن رفت. ضمنا در مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس در رشتهٔ لیتوگرافی نام نویسی کرد. وی همچنین کارهای هنری خود را در نمایشگاه‌ها به معرض نمایش گذاشت. حضور در نمایشگاه‌های نقاشی همچنان تا پایان عمر وی ادامه داشت. سهراب سپهری مدتی در ادارهٔ کل اطلاعات وزارت کشاورزی با سمت سرپرست سازمان سمعی و بصری در سال ۱۳۳۷ مشغول به کار شد. از مهر ۱۳۴۰ نیز شروع به تدریس در هنرکدهٔ هنرهای تزئینی تهران نمود. در اسفند همین سال بود که از کلیهٔ مشاغل دولتی به کلی کناره‌گیری کرد.

شیوا

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 9:52 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

شعری از ملک الشعراء

ای دیو سپید پای در بند!



 

ای دیو سپید پای در بند!

 

ای گنبد گیتی! ای دماوند!

از سیم به سر یکی کله خود

 

ز آهن به میان یکی کمر بند

تا چشم بشر نبیندت روی

 

بنهفته به ابر، چهر دلبند

تا وارهی از دم ستوران

 

وین مردم نحس دیومانند

با شیر سپهر بسته پیمان

 

با اختر سعد کرده پیوند

چون گشت زمین ز جور گردون

 

سرد و سیه و خموش و آوند

بنواخت ز خشم بر فلک مشت

 

آن مشت تویی، تو ای دماوند!

تو مشت درشت روزگاری

 

از گردش قرنها پس افکند

ای مشت زمین! بر آسمان شو

 

بر ری بنواز ضربتی چند

نی نی، تو نه مشت روزگاری

 

ای کوه! نیم ز گفته خرسند

تو قلب فسرده‌ی زمینی

 

از درد ورم نموده یک چند

شو منفجر ای دل زمانه !

 

وآن آتش خود نهفته مپسند

خامش منشین، سخن همی گوی

 

افسرده مباش، خوش همی خند

ای مادر سر سپید! بشنو

 

این پند سیاه بخت فرزند

بگرای چو اژدهای گرزه

 

بخروش چو شرزه شیر ارغند

ترکیبی ساز بی‌مماثل

 

معجونی ساز بی‌همانند

از آتش آه خلق مظلوم

 

وز شعله‌ی کیفر خداوند

ابری بفرست بر سر ری

 

بارانش ز هول و بیم و آفند

بشکن در دوزخ و برون ریز

 

بادافره کفر کافری چند

ز آن گونه که بر مدینه‌ی عاد

 

صرصر شرر عدم پراکند

بفکن ز پی این اساس تزویر

 

بگسل ز هم این نژاد و پیوند

برکن ز بن این بنا، که باید

 

از ریشه بنای ظلم برکند

زین بی‌خردان سفله بستان

 

داد دل مردم خردمند

 

تهیه کننده    الهه افشار
+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 9:13 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

کدام یک از اجزای زیر جز گزاره نمی باشد؟

4-فاعل               3-مفعول             2-فعل                 1-مسند

در مصراع (در جهان مثل گهر تابنده ام )رکن سوم و اول تشبیه به ترتیب چیست؟

4-من،مثل                        3-مثل،من                        2-تابندگی،من                    1-من،تابندگی

کدام گزینه صحیح است ؟

1-اعتصاب:بیرون ریختن مردم از کوچه و خیابان ها برای اشکار کردن نارضایتی

2-انقلاب:زیر و رو کردن نظام

3-کودتا:نقشه ریزی برای توطئه

4-شعار:جملاتی کوتاه که شامل افکار و عقاید انسان ها است

در مصراع (چهار چیز مرآزرده را ز غم بخرد)مفعول و علامت مفعول چیست؟

4-آزرده-ندارد                   3-مر-آزرده                      2-زغم-را                        1-آزرده-را

در قصیده به اولین بیت..........و به اخرین بیت...........میگویند.تخلص شاعر معمولا در.........قصیده می اید؟

                                       2-مطلع مقطع مطلع                           1-مقطع مطلع مطلع           

4-مطلع مقطع مقطع                     3-مقطع مقطع مطلع

فرق ترجیع بند و ترکیب بند در چیست؟

1-هر بند ترکیب بند به صورت قصیده است ولی ترجیع بند به صورت غزل

2-هر بند ترجیع بند به صورت قصیده است ولی ترکیب بند به صورت غزل

3-در تک بیت هر بند

4-در ترجیع بند هر تک بیت تکرار می شود در ترکیب بند اینطور نیست

در بیت ( روزی که در ان نکرده ای کار//// ان روز ز عمر خویش مشمار)نقش دستوری کلمه ان روز چیست؟

4-گزینه1و2                     3-مفعول             2-قید حالت           1-قید زمان

کدام دسته از پسوند های زیر قیدساز هستند؟

4-ناک،ک                                    3-انه،ان                          2-ک،انه                          1-ان،انه

در بیت (ای هدهد صبا به سبا می فرستمت////بنگر که از کجا به کجا می فرستمت)کدام ارایه وجود ندارد؟

4-تابیر مناسب                   3-جناس              2-تضمین                        1-تلمیح

 

فعل هایی که به مفعول نیاز دارند را فعل...........یا...........می گویند؟

3-گذرا،متعدی                   2-ناگذر،لازم                     1-گذرا،لازم     -

رعایت.........باعث انسجام و زیبایی نوشته می شود؟

3-پاراگراف بندی                           2-نشانه های نگارشی                                  1-کادر بندی

کلمه های مخفف به چه صورتی نوشته می شوند؟

1-به همان صورت که شنیده میشوند

2-به همان صورت که تلفظ می شوند

3 گزینه 1و2

قدر به چه معنایی است؟

4-نیرنگ و بی وفایی                      3-ارزش              2-نیرنگ و ارزش  -                       1-بی وفایی

یکی از راه های تقویت شرح حال نویسی چیست؟

3-مطالعه زندگی نامه ها                   2-آثار بزرگان                   1-گزینه 2و3

 تهیه کننده الهه افشار

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 9:10 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

داستان چهار شمع ، سيده مينا اشرفی پور

چهار شمع به آهستگی می‌سوختند، در آن محیط آرام صدای صحبت آنها به گوش می‌رسید.

شمع اول گفت: "من صلح و آرامش هستم، هیچ کسی نمی‌تواند شعله مرا روشن نگه دارد من باور دارم که به زودی می‌میرم......."

سپس شعله صلح و آرامش ضعیف شد تا به کلی خاموش شد.

شمع دوم گفت: "من ایمان و اعتقاد هستم، ولی برای بیشتر آدمها دیگر چیز ضروری در زندگی نیستم پس دلیلی وجود ندارد که دیگر روشن بمانم........."

سپس با وزش نسیم ملایمی ایمان نیز خاموش گشت.

شمع سوم با ناراحتی گفت: "من عشق هستم ولی توانایی آن را ندارم که دیگر روشن بمانم، انسانها من را در حاشیه زندگی خود قرار داده‌اند و اهمیت مرا درک نمی‌کنند، آنها حتی فراموش کرده‌اند که به نزدیکترین کسان خود عشق بورزند .............."

طولی نکشید که عشق نیز خاموش شد.

ناگهان کودکی وارد اتاق شد و سه شمع خاموش را دید، گفت: "چرا شما خاموش شده‌اید، همه انتظار دارند که شما تا آخرین لحظه روشن بمانید .........". سپس شروع به گریستن کرد...........

پــــــــس...

شمع چهارم گفت: "نگران نباش تا زمانیکه من وجود دارم ما می‌توانیم بقیه شمع‌ها را دوباره روشن کنیم، مـن امـــید هستم.

با چشمانی که از اشک و شوق می‌درخشید، کودک شمع امید را برداشت و بقیه شمع‌ها را روشن کرد.

 

نور امید هرگز نباید از زندگی شما محو شود.

 

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 7:55 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

بسم الله الرحمن الرحيم

تهيه كننده : سيده مينا اشرفی پور

.

.

.

ادبيات :

 

1.در بين واژه های زير چند واژه ی مشتق به كار رفته ؟ (درس دهم)

شتابان - دوان - پگاهان - يخ بندان – مردان – رفتگان – حنابندان – مكان

1)دو                      2)سه                    3)چهار                 4)پنج

در كدام گزينه واژه ی مشتق وجود دارد ؟ (درس يازدهم).2

1)از گـفـتـه ی او مـپـيـچ ســـر را                   2)هـرشـــب كـه روی به جـامـه ی خـواب

3)كـان روز به عـلـم تـو چه افزود                  3)هـر چـنـد تـو را در آن ضـرر هـاســـت

3.كدام گزينه در بيت زير وجود ندارد ؟ (شعر خوانی : راز ماندگاری ، فصل پنجم)

ما اگر ضرب در هزار شويم                  ماندگاريم و جای ما درياست

1)مضارع اخباری      2)مشتق        3)مضارع التزامی             4)فعل ناگذر

4.كدام آرايه ی ادبی در بيت زير وجود دارد ؟ (درس سيزدهم)

پير گفتا كه چه عزت زين به                  كه نی ام بـر در تـو بــاليـن نه

1)كنايه                  2)تشبيه                  3)سجع                 4)آدم نمايی

5.در عبارت « در مورد هوش و ذكاوت امير ، داستان های بسيار بر سر زبان ها ست.» به ترتيب ، چند تركيب وصفی و اضافی وجود دارد ؟ (درس چهاردهم)

1)دو ، سه                2)يك ، چهار          3)دو ، دو            4)سه ، يك

6.در بيت زير كدام آرايه ی ادبی وجود ندارد ؟ (درس شانزدهم)

ای هـدهـد صبــا به سبــا می فـرســـتمت            بنــگـر كه از كـجا به كـجا می فـرســـتمت

1)جناس،واج آرايی     2)تلميح،تشبيه           3)تكرار،تشخيص    4)تضاد،مراعات نظيـر

7.در كدام يك از مصراع ها ، مسند بيشتری به كار رفته ؟ (درس شانزدهم)

ای هـدهـد صبــا به سبــا می فـرســـتمت            بنــگـر كه از كـجا به كـجا می فرســـتمت

حيف است طايری چون تودرخاكدان غم            زيــن جـا به آشـــيان وفـــا می فـرســـتمت

1)مصراع اوّل           2)مصراع دوم         3)مصراع سوم       4)مصراع چهارم

8.معنی واژهای « تحريم، تنگنا، توطئه » به ترتيب در كدام گزينه آمده ؟ (درس شانزدهم)

1)حرام كردن، دشواری، درگيری                   2)منـع كـردن، سـخـتی، ســـاخـت و پاخـت كـردن

3)ناروا كردن، كم عمق، درگيری                   4)دور كردن، دشواری، نقشه كشيدن برای نابودی

9.فعل مقابل كدام گزينه نادرست است ؟ (روان خوانی : آقامهدي ، فصل ششم)

1)عده ای همديگررا درآغوش می كشيدند. (مضارع اخباری)

2)شـــانـه هـايــشـــان را بــالا انـداخــتــنــد. (مـاضــی ســـاده)

3)از ســاقه ی علـف ها آب می چكيد. (ماضـی اســـتـمـراری)

4)نقّاشی هارادورتا دورچادرها آويزان كنند.(مضارع التزامی)

10.در عبارت زير، چند واژه ی غيرساده وجود دارد ؟ (درس هفدهم)

به لطف خداوند بزرگ در همه ی عرصه ها و ميدان ها پرچم ايران اسلامی را با سرود سرافرازی و آزاد منشی بر خواهند افراشت.

1)دو                 2)سه               3)چهار                4)يك

1.كدام گروه واژه ها با هم هم خانواده نيستند ؟ (درس دهم- املا)

1)خالـق، خلاقـيّت، اخـلاق                    2)سنجش،‌ سنجيدن، سنجيده

3)شتابنده، پُرشتاب، شتابان                     4)نـفـرت، تـنـفــّر، مـتــنـفـّـر

2.در كدام گزينه غلط املایی وجود ندارد ؟ ( املا )

1)به غدرفهم مستمعان                         2)بقض و كينه و حسـد

3)مـعتـرف شـــدن تـو                         4)برخواســـت و برفـت

3.ميان جملات يك نوشته بايد با چه چيز هايی ارتباط برقرار كنيم ؟ ( انشا )

1)حــروف ربــط و گــيـومــه هـا           2)كـلـمـات و حــروف ربـط

3)نشانه های نگارشی وگيومه ها           4)هر سه گزينه صحيح است

2.در كلماتی كه به «ه» بيان ختم می شوند، هنگام نوشتن جمع آن ها با چه نشانه ای و به چه صورتی ظاهر می شوند؟ ( انشا )

1)گـــان ، ن              2)آن ، گـــان           3)آن ، آن          4) گـــان ، گـــان

پاسخنامه – ادبيات

 

1

3

2

3

3

4

4

1

5

2

6

4

7

3

8

2

9

1

10

2

 

پاسخنامه – املا و انشا

 

1

1

2

3

3

1

4

2

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 7:52 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

پدر دوســـــــتت دارم ، مينا اشرفی پور

مرد در حال تمیز کردن اتومبیل خود بود که متوجه شــ ــــد پسر 4 ساله اش تکه سنگی برداشته و بر روی ماشــ ــــین خط می اندازد.مرد با عصبانیت دست کودک را گرفت و چندین مرتبه ضربات محکــ ــمی بر دستان کودک زد بدون اینکه متوجه آچاری که در دســـ ــتش بود شود.
در بیمارستان کودک به دلیل شکستگی هــ ـــای فراوان انگشتان خود را از دست داد.وقتی کـــ ــودک پدر خود را دید با چشمانی آکنده از درد از او پرسید پدر انگشتان من کی دوباره رشـــ ــد میکنند؟مرد بسیار عاجز و ناتوان شده بود و نمیتوانست سخـــ ــنی بگوید،به سوی ماشین خود رفت و شروع به لگد مال کردن ماشین خود کرد و با این عــ ــمل کل ماشین را از بین برد و ناگهان چشمش به خراشـــ ــــیدگی که کودک ایجاد کرده بود برخورد کرد که
نوشته بود:

پدر دوســـــــتت دارم

روز بعد مرد خودکشی کرد!

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 7:41 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

"بسم الله الرحمن الرحیم"

 

سوالات فارسی سال دوم راهنمایی

تهیه کننده : سیده یاسمین پرور

 

 

 

 

 

 

 

 

 

سوالات ادبیات

1-  کدام آرایه ادبی در بیت زیر مشاهده می شود؟

حیف است طایری چون تو در خاکدان غم      زین جا به آشیان وفا می فرستمت

1)تضمین   2)سجع     3)تشخیص    4)تشبیه

2-بیت روبرو چه پیام و مفهومی را توصیه می کند؟ "ما اگر ضرب در هزار شویم   ماندگاریم و جای ما دریاست"

1)استقامت و صبوری     2)پاکی و محبت     3)سعی و تلاش     4)اتحاد و یک پارچگی

3-معنی واژه های (ذکاوت،شیوع،خرافات،جن زده)به ترتیب در کدام گزینه آمده است؟

1)باهوش،فاش شدن،اعتقاد درونی،بیماری روحی و روانی

2)دقیق شدن،فاش شدن،سخنان بی پایه،ترسیده

3)دقت کردن،همه گیر شدن،بی ارزش بودن،ترسناک

4)تیز هوشی،آشکار شدن،سخنان بیهوده،دیوانه

4- ---- از نویسندگان بزرگ قرن نهم هجری است و اثر معروف ----- از اوست.

1)ایرج میرزا- دیوان اشعار      2)حبله رودی- جامع التمثیل     3)حافظ- ساقی نامه     4)جامی- بهارستان

5- شعر زیر بیانگر کدام نوع ادبیات است؟  

زنهار مگو سخن بجز راست     هر چند تو را در آن ضرر هاست

روزی که در آن نکرده ای کار     آن روز ز غمر خویش مشمار

1)حماسی     2)نمایشی     3)عرفانی     4)تعلیمی

6- در کدام بیت جناس وجود دارد؟  

1) زین گفته سعادت تو جویم     پس یاد بگیر هرچه گویم

2)با مادر خویش مهربان باش     آماده ی خدمتش به جان باش

3)می باش به عمر خود سحر خیز     وز خواب سحرگهان بپرهیز

4) با چشم ادب نگر پدر را     از گفته ی او مپیچ سر را

7- در بین واژه های زیر چند واژه مشتق به کار رفته است؟

"شتابان-دوان-پگاهان-یخ بندان-مردان-رفتگان-حنابندان-مکان"

1)دو     2) پنج     3) سه   4) چهار

8- کدام مصراع "تضمین"است؟

1)از احادیث و روایات به ما شد معلوم     2)گشت از علم و ادب مذهب اسلام عیان

3)آیه آیه همه جا سوره ی قرآن ادب است     4)خوش بود گر محک تجربه آید به میان

9- در عبارت زیر به ترتیب چند اسم مرکب و مشتق به کار رفته است؟

"روزی غلامی گوسفندان اربابش را به صحرا برد.گوسفندان در دشت سرگرم چرا بودند که مسافری از راه رسید و با دیدن انبوه گوسفندان به سراغ غلام رفت."

1)2،2     2)1،3    3)1،1     4)1،2

10- عبارت زیر از چند جمله تشکیل شده است؟

"صد بار که برایت گفته ام پسرم زمستان سالی که تو در آن به دنیا آمدی"

سوالات انشا

11-کدام گزینه بیانگر اتوبیوگرافی است.

1) ما که برای نجات بجه هایتان آبله کوب فرستادیم.

2)نگاه تاسف بار قایم مقام چرخید روی برادر زاده اش.

3)شب تولد حضرت محمد (ص) بود و قایم مقام مهمان های زیادی دعوت کرده بود.

4) میرزا تقی خان امیرکبیر از مردان نامی تاریخ ایران است.

12-در کدام گزینه واژه های به کار رفته هم خانواده نیستند؟

1)محفوظ،حفاظت،حافظ     2) شایع،شایق،شیوع  3)تأسّف،أسف،متأسّف     4) خواننده،خوانا،خواندن  

سوالات املا

13-در جای خالی بیت زیر کدام واژه ها قرار می گیرد؟

ای هدهد -----به -----   می فرستمت         بنگر که از کجا به کجا می فرستمت

1)صبا-صبا       2)سبا-سبا         3) صبا- سبا      4) سبا-صبا

14-وقتی ------ از پس ابر ها ظاهر شد، -----   شاد شدند.

1)هور،حور       2)حور،حوریان     3)هور،هوریان     4)هور،حوریان

 

1

4

2

4

3

4

4

4

5

4

6

1

7

4

8

4

9

4

10

1

11

4

12

2

13

3

14

4

پاسخ نامه سوالات:

+ نوشته شده در  دوشنبه پنجم اردیبهشت 1390ساعت 11:4 قبل از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  | 

ای آسمان

منزل از یاد رفته ام

ببار امشب ببار

شاید اشک تو مرا غسل دهد و ژاک سازد

شایدبارانت نقطه چینی شود تا به او برسم

تعریف زندگی عوض شده است

تا گریه نکنم نوازشم نمی کنند.

تا قصد رفتن نداشته باشم نمیگویند بمان.

تا بیمار نشوم گل برایم نمی آورند.

تا کودک هستم باید همه را دوست بدارم.

و وقتی بزرگ شدم دوست داشتن را برایم جرم میکنند.

تا نروم قدرم را نمی دانند وتا نمیرم نمی بخشنم.

 

 

ای آسمان ببار تا هر کس به اندازه ی پیاله اش پاک شود.

ای چتر فروش!چتر هایت مال خودت

امشب میخواهم خیس شوم

پاک شوم تا شاید محو شوم و

از پلکان آبی به سوی او بروم

پروردگارا عاشقت هستم مرا دوست بدار...

از کیمیا

+ نوشته شده در  شنبه سوم اردیبهشت 1390ساعت 6:57 بعد از ظهر  توسط رها عوض پور+بچه های دو یک  |